Kâtibin Kitabı

Önündeki defteri kapattı. Aslında o da herkesin baktığı dünyaya bakıyordu. Ama bambaşka şeyler görüyordu genç adam. Hayatın karmaşası içinde kelimeleriyle var olacağına inanıyordu. Bu yüzden yazıyordu. Onun insanları, harflerden oluşup diğer insanların arasına karışacaktı. Etrafında olan biteni başka bir gözle görecekti o zaman insanlar. Her başlıkla yeni bir pencere açmış, bambaşka hayatları göstermişti. Artık sona gelmişti ama biliyordu ki yazarın koyduğu noktayla bitmezdi hiçbir hikaye. Her hikaye tekrar ederdi başka suretlerde.

Gecenin sessiz serinliği içine doldu. Kalemi masasına bırakıp kalktı. Pencereyi kapattı. Mutlaka gün doğacak ve bir pencere yeniden açılacaktı. Eline aldığı hayatları kitaplığına yerleştirdi. Kim bilir, belki bir gün birileri okur, diye düşündü.

Belki bir gün…

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir